Słowo Boże

Te zaś znaki towarzyszyć będą tym, którzy uwierzą: w imię moje złe duchy będą wyrzucać, nowymi językami mówić będą; węże brać będą do rąk, i jeśliby co zatrutego wypili, nie będzie im szkodzić. Na chorych ręce kłaść będą, i ci odzyskają zdrowie (Mk 16, 17-18).

Wprawdzie słowa te wypowiedział Jezus tylko do jedenastu, ale dotyczą one każdego z nas.

Można by pomyśleć, że albo słowa te nie sprawdzają się, albo nie wierzę naprawdę. Chodzę do kościoła, spowiadam się, przyjmuję Komunię Świętą, ale nie potrafię wypędzić diabła, gdzie drepce mi po piętach. Nie potrafię nikogo uleczyć, czasami nawet drażnię chorego swoją obecnością.

Nie mówię nagle obcymi językami – ani po szwedzku, ani po węgiersku – chociaż czasem bardzo by mi się to przydało. Mogę zatruć się owocem, którego nie umyję.

Zdanie to można zrozumieć poprzez słowa świętego Pawła: „Bóg z tymi, którzy Go miłują, współdziała we wszystkim dla ich dobra” (Rz 8, 28).

Może nas diabeł bić po twarzy, tak jak bił świętego Pawła. Może tłuc nasz własny charakter, słabości, popędliwość, gniew. Może nas kąsać zły człowiek, ale jeśli wierzymy Bogu, wierzymy ponad wszystko, to we wszystkich utrapieniach stajemy się bardziej pokorni, dojrzali, bliżsi Pana Boga.

Żeby spełniać swoje powołanie do końca, trzeba nieraz być drapanym przez diabła, trutym przez niepokoje i życiowe trudności, pogryzionym przez życie. Wszystko to jest nieważne, bo i węże, i trucizny są materialnymi sprawami tego świata. Człowiek, który wierzy, będzie po śmierci przy Panu Bogu i wąż wyda mu się wówczas śmieszny, a trucizna nie trująca.

Wierzącemu Bogu i miłującemu Go wszystko obróci się ku dobremu.

                                                           Ks. Jan Twardowski